Lifestyle

Wat moet je doen als een klant vreemdgaat?

Niek is opticien én optometrist. Hij ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering krijgt hij te maken met een goede klant, die stiekem een deurtje verderop is gaan shoppen.

Je pikt ze er zo uit. Mensen die een bril in een andere winkel kopen en ons dan het onderhoud laten doen. Ze doen voorzichtig de deur open, kijken nog niemand aan, blikken als ze de deur dicht doen een beetje naar de veer bovenaan de deurpost, alsof die gesmeerd moet worden, duwen dan voorzichtig de deur in het slot met een blik van: ‘zo die zit dicht’. Voeten zorgvuldig vegen, maar niet te hard, want dan worden ze te veel opgemerkt. Een kuchje, een uitroep. Meestal iets in de trant van: ‘Zo.’ Of : ‘Hè, koud zeg!’ Precies zo kwam Nico binnen. Hij had een muts op met de letters NYC en die deed hij beleefdheidshalve af. Hij streek zijn uitgedunde haardos recht, haalde zijn neus op en wachtte tot ik kwam. ‘Nico!’, zei ik amicaal. ‘Dag Niek’, antwoordde hij rustig. Nico haalde zijn bril van zijn hoofd, keek mij voorzichtig aan en stamelde: ‘Kun je deze bril opnieuw afstellen? Hij glijdt van m’n neus.’
 
Zo, Nico’, zei ik pesterig, ‘zijn we vreemdgegaan?

Als klanten het hebben over ‘deze’ bril dan weet ik genoeg. Dan hebben ze hem niet bij mij gekocht. Ze hebben hem ergens anders aangeschaft maar zijn dan niet tevreden over de service of ik zit met mijn optiekwinkel nu eenmaal wat dichter bij huis. Ik keek Nico over mijn leesbril aan en vroeg hoelang hij daar al last van had. ‘Toch al een week of twee’, zei Nico. Ik nam zijn bril aan en keek er kritisch naar. ‘Zo, Nico’, zei ik pesterig, ‘zijn we vreemdgegaan?’ Hij kreeg een kleur. Ik keek weer over mijn montuur zijn richting op. ‘Vind je het heel erg?’, vroeg hij. ‘Ik heb hem bij Van Olphen gekocht, aan de andere kant van het dorp. Mijn vrouw is bevriend met zijn vrouw en je weet hoe dat gaat…’

‘Nee?’ zei ik nog ergerlijker. ‘Hoe gaat dat dan Nico?’ Toen schoot ik in de lach. Zulke toneelstukjes houd ik nooit lang vol. ‘Iedereen is vrij om alles te kopen waar hij maar wil. Ik vind het jammer, je bent een goede klant, maar het is jouw keuze. En ik ga natuurlijk de bril stellen, maar kan er verder niets mee. Het is geen bril van mij, ik heb geen garantie kunnen geven, ik verkoop het merk niet, het is voor mij fijner als je gewoon hier een nieuwe bril had gekocht.’
Ik moet zeggen: ik had prutswerk in m’n handen. De bril was belabberd afgesteld. Dat vertelde ik maar niet. Nico keek blij, maar niet opgelucht. Zijn bril zat veel beter. Twee dagen later kwam hij terug. Met taart. Appeltaart. ‘Hier, voor jou en je mensen’, zei hij. ‘Ik ga niet meer vreemd, heb er spijt van.’

‘Weet je’, zei ik tegen hem, ‘laten we hem delen. Jij de helft, ik de helft. Want wat ik zo mooi vind: je hebt toch vertrouwen in ons en de moed om met een bril van een ander hier te komen. Je had ook voor altijd weg kunnen blijven. Maar dan word ik wel boos!’
Nu was hij wel opgelucht.
 

Niek

 
 

vrijdag, 6 november 2015
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©