Lifestyle

Staar bij meneer Vermeulen

Niek is opticien én optometrist. Niek ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering schrikt hij zich een ongeluk van het gezichtsvermogen van een 80-jarige klant.


“Simon!”
Hij keek er weer zo boos bij. Altijd zeg ik ‘meneer Vermeulen’ maar daar houdt meneer Vermeulen niet zo van. Hij wil Simon genoemd worden. “Want ik ben nog steeds een heel gewone jongen hoor!” We moeten altijd een beetje om hem grinniken. Altijd die boze blik, een beetje een oudere versie van Louis van Gaal als hij een ‘domme’ vraag krijgt. Maar hij is de goedheid zelve. “Nicolaas!”, zei hij tegen me bij binnenkomst. Altijd is het ‘Nicolaas’. “Ik heb een probleem.” “Die gaan we oplossen meneer Verm… Simon!”, antwoordde ik.
 

“Met de auto. Ja, ik ga de snelweg niet meer op, hoor”

 
Hij ging erbij zitten. Roerde in z’n koffie zoals een bouwvakker dat soms doet terwijl hij op een net gemetseld muurtje zit. Peinzend. “Ik mag niet meer rijden.” Hij haalde zijn schouders op. Onbegrip. “Ik heb zo’n test gedaan en m’n ogen doen het niet meer goed volgens de keuringsarts. Maar jij hebt daar toch wel wat voor, Nicolaas? Een paar fatsoenlijke glazen? Want waar ik nu doorheen kijk, dat gaat echt niet meer.”
 
We besloten hem te testen, Simon Vermeulen. Ik begon met de grootste letter op de kaart aan te wijzen. Dan konden we langzaam naar de kleinere versies. Maar zover kwamen we helemaal niet. Hij had werkelijk geen idee wat er stond. Zijn visus bleek onder de tien procent. Daar schrok ik zelfs van.
 
De visus is de maat voor gezichtsscherpte van de kleinste details die iemand nog kan onderscheiden. Is een letter van negen millimeter hoog leesbaar op zes meter afstand, dan spreek je van een normale visus ofwel 1.0. Maar Simon zag minder dan 0.1 en dus alleen nog maar wazige vormen.
 
Voorzichtig stelde ik hem de vraag. “Zeg Simon, hoe bent u hier gekomen?”
“Met de auto. Ja, ik ga de snelweg niet meer op, hoor. Alleen maar stukjes in de buurt...”
 
Ik dirigeerde hem naar de oogarts in het ziekenhuis. We gingen samen, ik durfde hem echt niet te laten rijden. De staar die ik ook al geconstateerd had, werd bevestigd door de oogarts. Ik ken de arts goed en na wat bemiddeling werd meneer Vermeulen binnen twee weken geholpen. Na de operatie was zijn gezichtsscherpte weer ruim voldoende en mocht hij legaal in zijn auto rijden. Vorige week zag ik hem weer. Hij stond voor het stoplicht, in zijn Peugeot 307, met het raam open. Ik riep: “Geweldig meneer Vermeulen! Wat goed om u weer achter het stuur te zien!”
Hij schudde slechts met zijn hoofd…

Niek


vrijdag, 22 augustus 2014
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©