Lifestyle

Met dank aan de schilder

Niek is opticien én optometrist. Niek ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering wil hij koste wat kost een rode bril aan een blonde mevrouw verkopen, en zet daarvoor de overredingskracht van zijn huisschilder in.

Ik heb een vriend en die is schilder. Nico heet-ie. Ooit kwam hij naar onze achtergevel kijken. We hebben een gewone gevelmuur met bakstenen, maar die waren nogal aangetast door tegellijm. De vorige bewoner had namelijk een soort glazen uitbouwtje gemaakt en over de buitenmuur spuuglelijke tegels geplakt. Bij het afbikken bleek de lijm onvermurwbaar. De huisschilder had een idee: pleisteren, “en dan doen we er een leuk kleurtje op. Antracietgrijs.” Ik keek hem aan en vroeg of hij gedronken had. Ik vond het een leuke kleur voor een crematorium of jeugdhonk, maar niet voor de muur van mijn huis. Hij zei: “Ik doe het. Je hebt helaas niets te vertellen. Vind je het over een maand nog niet mooi, dan doen we het over. In de kleur van jouw keuze.” Dat is nu ruim zeven jaar geleden. Ik heb de schilder nooit meer gebeld.
 

Ze schrok: “Ik lijk wel een Ajaxsupporter”


Ik moest aan die muur en aan de overtuigingskracht van de schilder denken toen mevrouw De Brouwer weer eens in de winkel kwam. Een mooie vrouw op leeftijd, ik schat haar iets boven de zestig. Ze is statig en heeft spierwit haar. Maar ze is ook leuk, kan wat hebben. Ze kwam voor een nieuwe bril en ik wist meteen welke het ging worden. Ik had net een hardrood montuur binnengekregen. Gewaagd, maar het zou haar ongetwijfeld voortreffelijk staan. Ik pakte het montuur uit de la, ging voor haar staan – ze kijkt me dan altijd ondeugend aan en doet alsof ze mij onder m’n oksels wil gaan kietelen – en zette de bril voorzichtig bij haar op. Ze schrok. “Ik lijk wel een Ajaxsupporter!”
Ik moest grinniken om de associatie, maar wat ik zag bevestigde mijn vermoeden dat deze bril voor haar gemáákt was.

Ze schudde van nee. “Je denkt toch niet dat ik hiermee de straat op ga?”

“Mevrouw De Brouwer”, zei ik stellig, “ik wil een afspraak met u maken. U gaat nu naar huis met deze bril, en als u over een maand op het schoolplein van uw dochter nog wordt uitgelachen, dan ruilen we hem om.”
Ze leek verguld met het compliment dat ik dacht dat ze nog dagelijks op het schoolplein stond, en stemde in. “Maar geloof me, over een maand ben ik hier weer, dus je kunt de nieuwe bril alvast bestellen. Het liefst een zwarte.”
Maanden later liep ik langs een school bij mijn winkel in de buurt. En daar stond ze, wachtend op haar kleinkind. “Leuke bril”, zei ik.
Ze moest even goed kijken voordat ze doorhad wie ik ook alweer was. “U had gelijk”, zei ze enthousiast. “Ik krijg zoveel complimenten!”
Inmiddels zijn we bijna vijf jaar verder en heeft ze al twee keer nieuwe glazen in dezelfde bril laten zetten. Hij staat haar nog steeds fantastisch. Met dank aan de schilder - ere wie ere toekomt.
 

Niek


dinsdag, 7 oktober 2014
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©