Lifestyle

Ook snotneuzen verdienen een bril die past

Niek is opticien én optometrist. Hij ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering moet Niek ingrijpen als zijn zevenjarige neefje de winkel binnenkomt. En niet alleen vanwege die groene snottebel.

Neem één ding van mij aan: zeg nooit iets over iemands kinderen. Al ken je de papa en mama nog zo goed. Goedbedoelde adviezen of voorzichtige hints monden niet zelden uit in ruzie. Maar soms moet het. Dan maar ruzie. Er zijn grenzen.
Vorige week belde mijn schoonzus Ellen. Ze woont in Zuid-Limburg. Of ze een paar dagen mocht komen logeren met Ralph, haar zoon van zeven. Ik zei meteen dat het goed was. Ze kwam met de trein en zou van het station naar onze winkel wandelen.
 
Kinderen die over hun bril heen kijken, krijgen iets zieligs

Om tien voor zes op vrijdagavond zwaaide de deur open. Ik keek op en zag een nogal sloom, nerd-achtig mannetje binnenkomen. Die komt vast collecteren, dacht ik nog. Maar vlak achter hem kwam een mevrouw binnen die ik herkende als schoonzus Ellen. Ik kuste haar welkom en gaf de kleine een boks. Er hing een klodder snot onder zijn neus. Met het puntje van zijn tong tipte hij het klokkentouw aan. Maar wat veel erger was: hij keek over zijn bril heen. Kinderen die over hun bril heen kijken, krijgen iets zieligs. Kinderen in films die extreem gepest worden, kijken altijd over hun bril heen. Kansloos. Ik pakte een stuk wc-papier en veegde de klodder weg. Ellen haastte zich te zeggen dat ze dat ook al ‘tig keer’ had gedaan vandaag. Toen vroeg ik waar ze die bril vandaan had.
“Bij Jacobs, bij ons in de straat. Hij glijdt een beetje van zijn neus af, hè?”, zei Ellen, terwijl ze op haar telefoon een of ander zeer belangrijk berichtje intikte.
“Ellen, dit kan niet”, zei ik. “Zo wordt het dragen van een bril echt vervelend. Het is heel simpel. Dit hier is een neusbrug.” Ik wees hem met mijn pink aan op de bril. Ellen was nog aan het tikken. “Ellen, kijk je even mee?”
Ze schrok op. “O ja, tuurlijk.”
“Kijk, hier zit de neusbrug. Die is te breed. En dat heeft tot gevolg dat deze bril onmogelijk af te passen is. Ik zie dat er al flink is gebogen aan het montuur om de boel te redden, maar dat is zinloos.” Ja, ik ben een beetje freaky. Als iemand een bril op heeft die niet goed zit, kan ik dat eenvoudigweg niet negeren. Een bril moet meteen goed passen, zeker als hij een vaste brug heeft zonder neussteuntjes, zoals die van Ralph.
Ik zocht samen met hem een nieuw montuur uit, dat hem prachtig stond. “Kijk, van nerd tot adonis!”, grapte ik.
Ellen keek naar haar zoon en leek onder de indruk. “Wat vind jij, Ralph?”
Ralph haalde zijn schouders op. Hij vond het best. We verlieten de winkel, het logeren kon beginnen.
In de auto zei Ralph niets, totdat we voor onze deur stonden. Hij keek me aan en ik hem. De bril stond hem geweldig. “Ome Niek”, zei hij, “wat is een adonis?”
De schat.

Niek


vrijdag, 23 januari 2015
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©