Lifestyle

Het getergde echtpaar

Niek is opticien én optometrist. Niek ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. En deze eerste aflevering moet hij afrekenen met een getergd echtpaar…

Stel je eens voor, je gaat een broek kopen. Een spijkerbroek. Je hebt hem gepast, hij zit prima, alleen wat strak om de taille. Thuis trek je hem aan en denk je: hij is echt te strak. Dan doe je hem weer in de tas, je fietst naar je dichtstbijzijnde vriendin en vraagt of zij hem ook even wil passen. Ze is zeker een paar pond zwaarder en krijgt hem pas dicht als ze het knoopje boven de rits verlengt met een postbode-elastiek. ‘Nee’, zegt de vriendin. ‘Dit is een miskoop. Past niet.’


 

 ‘Ik heb hem ook gepast en het klopt hoor, je ziet er geen fluit door!’


Een mop? Nee, dit soort dingen gebeurt echt. Ook bij mij in de zaak. Een man van middelbare leeftijd komt op zaterdag zijn bril halen. Een week eerder hebben we alles gepast en gemeten en uiteindelijk ligt die dag zijn nieuwe multifocale bril klaar. Hij zet ‘m op, glimlacht wat om zijn nieuwe gezicht, rekent tevreden af en verlaat de zaak. Nu is het zo dat als mensen die iets te klagen hebben, dat niet doen op zaterdagmiddag tegen vijven. Dat is geen goed moment. Nee, ze wachten tot dinsdagmorgen, half tien. Kunnen ze in ieder geval twee dagen op hun ingehouden woede broeden.

Zo ook deze klant. Hij had de conclusie al snel getrokken, zo bleek later, dat de bril niet goed was. Het was tien voor half tien, ik zat rustig aan mijn koffie. Hoor ik gebons op het raam. Foute boel. Ik doe open en voor ik ‘goedemorgen’ kan zeggen is hij al binnen. Legt de brillenkoker demonstratief op de toonbank en zegt: ‘Ik zie geen hand voor ogen!’ Het ging om een multifocale bril waar volgens mij toch echt niets mis mee was. Hij voelde zich bekocht. Even later duwde zijn vrouw hem resoluut opzij om oog in oog met mij te kunnen komen. Alsof ze bij de Rijdende Rechter zat en haar gelijk kwam halen. ‘Ik heb hem ook gepast en het klopt hoor, je ziet er geen fluit door!’ Ik keek haar aan en geloofde mijn oren niet.

Maar de klant is koning en dus blijf je beleefd. Ik heb de bril mee naar achteren genomen en al snel werd het mij duidelijk, de hoek van de bril moest een tikkeltje schuiner afgesteld worden. Probleem opgelost. De man zette de bril op en hij stamelde timide: ‘Ja deze is wel goed.’ Ik kon niet laten om tegen mevrouw te zeggen: ‘Kijkt u ook nog even of hij nu echt wel goed is?’ Ze kreeg een kleur. En inmiddels was mijn koffie koud.

Niek


donderdag, 5 juni 2014
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©