Lifestyle

Handgemaakt, wat een kunst!

Niek is opticien én optometrist. Niek ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering verbaast hij zijn vader met een onvergetelijk verhaal over een ambachtelijk staaltje vakmanschap.

“Alles gaat bij jullie toch met de machine?” Ik keek verbaasd op. Mijn vader stelt soms vragen waarbij ik denk: is het oprechte interesse of moet ik weer horen dat alles vroeger zwaarder, ingewikkelder maar vooral beter was? Normaal gesproken ga ik bij deze inmiddels 82-jarige man uit van het tweede en geef ik hem meteen gelijk om vervolgens aan hem te vragen of hij nog koffie wil. Maar omdat ik een dag eerder zo triomfantelijk door de winkel had gehuppeld, vlak na sluitingstijd, besloot ik hem verslag te doen van mijn moment of glory.
“Weet je, pa”, zei ik terwijl ik op de Senseo-knop drukte voor een dubbele koffie, “een tijdje geleden kwam er een vrouw in de winkel met een heel zwaar recept.”
“Zwaar recept? Was het een boekwerk dan?”
Ik lachte meer uit beleefdheid dan dat ik de humor van hem waardeerde. “Met een zwaar recept bedoel ik eigenlijk: het was niet niks wat de oogarts voor haar wilde. Ze had een bril nodig met 16-prisma glazen. Geloof me, dat is echt zwaar. Zonder die glazen zag ze alles dubbel. Ik liet haar wat brillen zien en was bang dat het een latertje zou worden. Ze leek mij niet een heel besluitvol type.”
“Hoe kwam je daarbij?”, zei mijn vader. “Weer een van die bekende vooroordelen van je?”
Ik praatte eromheen. “Maakt niet uit, het verbaasde me gewoon dat ze bij de eerste bril al meteen enthousiast was. Het was ook een mooie rode bril. Ze had die prismaglazen ook nodig om goed te kunnen lezen en, zoals ik zei, tegen het dubbel zien. Ze rekende af en verliet de winkel. Helemaal blij.”
“Dat was het? Man, wat heb jij toch een spannend leven.”
 

"Echt een staaltje vakmanschap. Ik was trots en zo blij als een kind!"

 
Ik ging onverstoorbaar door. “Drie maanden later kwam ze terug. De bril was stuk. Zomaar. Ze wist ook niet hoe het kwam. Een breuk in het montuur. Ik heb de leverancier gebeld en een nieuwe besteld. We zagen het als garantie, hoewel ik het maar raar vond dat hij ineens stuk was.”
“Misschien was ze erop gaan zitten?"
“Geen idee. Maar na een jaar kwam ze weer terug. Weer stuk. Ik zag dat ze hem aan een kettinkje om haar hals droeg, voor haar buik. En ik weet dat sommige mensen hun bril pletten bij het sjouwen van spullen, want dan komt die bril ertussen. Maar dat vertelde ze er niet bij en ik wilde haar ook niet in verlegenheid brengen.”
“En toen?”
“Ik bedacht een compromis. Ik zei: wellicht kan ik de glazen dusdanig slijpen dat ze in een montuur van ons passen. Van de achthonderd modellen die we hadden liggen, was er welgeteld één die in aanmerking kwam. Ik stelde voor dat we de bril tegen een gereduceerde prijs aan haar zouden verkopen. Ze ging akkoord. Dus ik naar de werkplaats, de boel nauwkeurig afgemeten, alles netjes afgetekend en het model afgesteld op de glazen. Ik ben toen, zoals dat heet, het glas schuin facet gaan slijpen. De bril was van buffelhoorn en het moest daarom echt heel nauwkeurig met de hand gebeuren. Dat was echt ambachtelijk pa, ik ben er meer dan een uur mee bezig geweest.”
“Zo, zo…”
“En het resultaat was er ook naar. Ik heb het zonder kieren achter te laten gemonteerd, echt een staaltje vakmanschap. Ik was zo trots! Toen de bril klaar was, was ik zo blij als een kind. En de mevrouw ook.”
“Ik ben onder de indruk”, mompelde mijn vader. “Maar normaal gaat dit toch machinaal?’, vroeg hij dit keer voorzichtig. “Ja”, gaf ik toe, “maar van vlak naar facet slijpen in de schuine kant bij zo’n bril, dat moet echt met de hand. Dan kun je je geen foutje permitteren. Ik heb deze ambacht op school geleerd en twintig jaar later blijk ik het nog te kunnen.”
“Ik ben trots op je”, zei hij.
“Ik ook”, lachte ik.

Niek

 
 
vrijdag, 11 juli 2014
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©