Lifestyle

Een piano in de brillenzaak

Niek is opticien én optometrist. Hij ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering krijgt hij te maken met een oudere klant die een wel héél apart verzoek heeft.

In onze winkel staat een piano. Het is geen gewone piano, het is echt een pracht. Zwart glanzend zoals piano’s horen te zijn. Toen ik hem kocht zei mijn vrouw: ‘Die kunnen we in de woonkamer nooit kwijt, waar wil je dat ding laten?’ Dat ding is een echte Grotrian-Steinweg Friedrich. Ik liet haar weten dat-ie niet voor thuis was, maar voor op de zaak. ‘Op de zaak? Tussen de brillen?’

Ja. Hij staat tussen de brillen. Ik heb twee wanden met brillen en daartussen een muur waar de piano tegenaan staat. Soms, als ik even geen klant heb, speel ik wat van Al Stewart of Coldplay. Klanten wachten dan geduldig als ze binnenkomen. Niet eens uit beleefdheid, maar omdat ze het mooi vinden. Althans die illusie koester ik. Na een kort applausje zeg ik: wat kan ik voor u doen? Er is meteen een band. Ik speel graag, de klant luistert graag. En dan gaan we over tot de orde van de dag.

Klanten gaan soms ongevraagd op de pianokruk zitten en spelen een stukje, terwijl ik met iemand een oogmeting aan het doen ben. Het zorgt voor een mooie sfeer, het voegt charme toe. Een mooie piano en mooi pianospel zorgt voor romantiek, voor kwaliteit, voor creativiteit. Noem me een idealist maar dat probeer ik met mijn werk ook te bereiken. Het misstaat totaal niet, een piano in een optiekwinkel.
 
Er hangt een sfeer van ontroering omheen

Maar de piano heeft sinds kort een geheel nieuwe dimensie. Er hangt een sfeer van ontroering omheen. Vorige week namelijk kwam een heel trouwe klant binnen. Anja heet ze. Ze heeft de leeftijd en de statigheid van een mevrouw waar je u tegen zegt, maar ze stond er altijd op dat ik je zei. Ik weet dat ze al lang ernstig ziek was. Ongeneeslijk. Er was niemand in de winkel, alleen zij en ik. ‘Wat kan ik voor je doen, Anja?’ vroeg ik. Ze zei: ‘Speel wat voor me, wil je dat?’ Ik was vereerd. Maar natuurlijk. ‘Wat mag het zijn?’ Dat maakte niet uit. Als het maar mooi was. Ik knikte. Schoof de kruk naar achteren, nam plaats en begon te spelen. Een stuk van Pink Floyd, van de elpee The dark side of the moon. Ze stond naast me en ik kon haar gezicht vanuit mijn ooghoek zien. Ik speelde eerst rustig, daarna steeds intenser. Ze neuriede mee. Ik voelde zoveel emotie, bij mezelf maar ook bij haar. Ik zag zelfs een traan. Toen ik klaar was keek ik haar aan en zei niks. Ze legde haar hand op mijn schouder. ‘Dankjewel, dit was heel bijzonder’, vertrouwde ze me toe. En toen verliet ze de winkel.

Vier dagen later kwam haar zoon binnen. Hij wilde mij bedanken. Zijn moeder had een eind aan haar ondraaglijk lijden laten maken. Een dag nadat ik voor haar gespeeld had. Ze was een klant, Anja. Maar eigenlijk was ze veel meer dan dat.

Niek

 
 

vrijdag, 16 oktober 2015
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©