Lifestyle

Dyslexie of slechte ogen?

Niek is opticien én optometrist. Niek ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering weet een jongen van tien hem tot tranen toe te ontroeren.

Tien jaar oud was hij. Wat een mooi mannetje. Zwarte krulletjes, een eigenwijs koppie en toch ook verlegen. Hij kwam als eerste binnen en hield de deur open voor zijn moeder. Hij vroeg wat dat betekende op de deur: ‘krant is koning’. Ik keek hem verbaasd aan, maar zijn moeder fluisterde: “Dyslectisch.”
De jongen had het wel gehoord, maar hij liep door. Zijn aandacht werd getrokken door de zonnebrillen in de vitrine. “Wat kost deze?”, vroeg hij, met zijn vochtige wijsvinger stevig tegen het heldere glas.
“Joris!”, riep z’n moeder.
“Wat kan ik voor u doen mevrouw?”, vroeg ik.
Joris was dyslectisch, vertelde ze, en hij had veel last van hoofdpijn. Er was al eens een hersenscan gemaakt en soms slikte hij migrainepillen. Nu had een buurvrouw gezegd dat ze maar eens naar de opticien moest gaan. Of naar de optometrist, “of hoe jullie tegenwoordig ook mogen heten.”
 

75 procent van de kinderen met dyslexie heeft nog nooit de ogen laten meten

 
Even wat feiten: 25 procent van de kinderen bij wie de diagnose dyslexie is gesteld, heeft een bril nodig. Ze krijgen vaak het stempel dyslexie zonder dat er naar hun ogen is gekeken. Een kwalijke zaak. Kinderen met een verborgen pluswaarde zijn in staat deze weg te accommoderen* Het lijkt dan alsof ze een min-bril nodig hebben. Bij kinderen die te veel accommoderen, kan er tussen de ogen een verschil in blikrichting ontstaan. Het ene oog kijkt bij het lezen naar het boek, het andere kijkt voor of achter het boek langs. Dit kijkt onrustig, omdat je dán weer met links en dán weer met rechts wilt fixeren. Kortom: de hele boel wordt uit z’n verband getrokken. Lezen wordt een probleem, het kind krijgt hoofdpijn, en wat is de diagnose: dyslexie. Jaja.
 
Ik vroeg aan de moeder of de ogen van Joris al eens waren gemeten. Nog nooit, vertelde ze. Ik onderzocht zijn ogen met een skiascoop (een speciale lamp) en zag meteen dat hij een bril met plussterkte nodig had. Hierna deed ik een oogmeting en de polatest* Joris bleek een waarde van plus één nodig te hebben, minimaal. Ik zette glazen met deze sterkte in een pasbril. De jongen zette hem op en las een paar regels uit een Harry Potter-boek dat toevallig in de vensterbank lag.
Er verscheen een stralende lach op zijn gezicht. “Mama! Ik zie allemaal ruimtes tussen de woorden staan!”
Zijn moeder keek op en de tranen sprongen in haar ogen. Vier jaar was ze met hem van het kastje naar de muur gestuurd. Ze kon de haren wel uit haar hoofd trekken. Een paar weken later kwam ze vertellen dat al Joris’ problemen waren opgelost door de bril. Het ventje gaf me een high five. Ik draaide snel mijn hoofd weg. Sentimentele sukkel die ik ben.
 

Niek

  • Accomoderen = Accommodatie is het aanpassen van de sterkte van de ooglens om op de gewenste afstand scherp te zien.
  • Polatest = De Polatest is een test die door middel van polarisering heel accuraat meet hoe elk oog afzonderlijk werkt, en hoe beide ogen samenwerken om één punt te fixeren.

vrijdag, 23 mei 2014
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©