Lifestyle

Als één oog het (bijna) niet meer doet….

Niek is opticien én optometrist. Hij ziet alles en schrijft het op. Met oog voor detail. In deze aflevering krijgt hij te maken met een klant, die bijna niets meer ziet door één oog maar dat amper doorheeft.

Hé, koning Eenoog in het land der blinden!’, riep een vader van een van de voetballertjes van Max’ team mij toe. Ik keek om. Kreeg gelijk een ram op m’n schouder.  Ik vind die man verschrikkelijk, met z’n Jack Nicholson-mutsje en Bomber-jack. Dus ik vond het ook helemaal niet erg om hem even op z’n nummer te zetten. ‘Het is: Eenoog is koning in het land der blinden.’ Hij nam een trekje van zijn sigaret, haalde zijn schouders op, maakte nog een grapje over wc-brillen en keek weer naar de verrichtingen op het veld.

Koning Eenoog. Eigenlijk toch wel grappig. De man wilde gewoon een beetje joviaal zijn, zoals mensen ook wel ‘smoelensmid’ tegen een tandarts in burger roepen. Of ‘Moszkowicz’ tegen een advocaat.

Koning Eenoog, die had ik dus vorige week in de winkel. Althans, zo noemen we hem inmiddels heimelijk. Adriaan heet hij. 48 jaar. Koppig type, maar wel vriendelijk. Hij liet een half jaar geleden een oogmeting doen. Beide ogen 100 procent. Niets aan de hand. Ruim vijf maanden later deden we weer een oogmeting, omdat hij een andere bril wilde. Rechts nog steeds top, links ongeveer 40 procent! Dat was nog eens een verval. ‘Weet je wat het is Niek?’ zei hij, ‘je kent onze tuin in Overveen? Daar schiet ik wel eens in. Kaartje aan de boom, aanleggen, pang. En de laatste tijd raak ik het kaartje niet eens!’
Mensen beseffen vaak niet eens dat een oog in weinig tijd heel slecht aan het worden is

Veertig procent. Ik kon mijn ogen niet geloven. ‘Ja, zei hij, ‘ik had al het idee dat er iets niet goed ging.’ Bizar vind ik dat. Mensen beseffen vaak niet eens dat een oog in weinig tijd heel slecht aan het worden is. Er bleek in het oog een vertroebeling gaande te zijn, een soort staaraandoening. Ik stuurde hem door naar de huisarts, die hem inmiddels naar de oogarts heeft doorverwezen. Ik had nog gevraagd of hij geen last had in het verkeer. Of bij het lezen van borden op straat. Nee, dat was Adriaan niet opgevallen. Ja, bij het tennis had hij wel een beetje een gek gevoel gekregen. Steeds meer ballen op het hout. Had-ie anders nooit.

Is het schadelijk? Nee, niet echt. Het oog gaat achteruit en een operatie kan veel repareren. Maar het is wel vermoeiend. En wonderlijk. Kennelijk compenseert het andere oog zoveel, dat mensen bijna niet door hebben hoe belabberd het andere oog eraan toe is.

Het werd uiteindelijk 1-1. Max werd tien minuten voor tijd gewisseld. Dat vind ik als vader altijd pijnlijk dus ik ben daarom naar de kantine gegaan. Toen ik een half uur later de Nicholson-muts en Bomber Jack zag lopen, groette ik hem hartelijk. ‘Tot volgende week hè, Pavarotti!’ 

Hij zit in de pizza’s.
 

Niek


vrijdag, 4 december 2015
Auteur: Zienrs content©
Bron: Zienrs content©
Foto: Zienrs content©